Kennen jullie me nog?

Zo hé ik moest mijn blog even flink afstoffen. Bijna een maand is het alweer geleden. De mensen die mijn Instagram Gewoon Angelique  ook volgen weten dat ik niet stil heb gezeten. Zo zie je maar weer dat niet alles volgens planning loopt in mijn ohzo geplande leventje.

Als bloembindster hebben wij te maken met pieken en minder hoge pieken ;-). De Valentijn is er zo één. Wat ik mijn laatste blog schreef was dat ik een fantastisch gezin heb dat doordraait als ik mij even bijna volledig stort op het werk. Net voor die Valentijns drukte werd ik voor een nieuwe baan gevraagd. Je snapt natuurlijk wel dat ik vereerd was maar ook even van mijn padje af struikelde. Ik heb het afgehouden tot na de Valentijn……één ding tegelijk. Ondertussen begon het boven in mijn koppie te borrelen, wel niet wel niet. Ik had mezelf net voor een paar nieuwe doelen uitgedaagd. Uiteindelijk wel….op gesprek gegaan en het was rond. Oh nee toch niet! De avond voordat we alles definitief zouden maken werd ik gebeld. Degene die ik zou gaan vervangen ging toch maar niet meer minder werken. Het was het totaal van de baan. En zo was ik na Valentijn meteen in een achtbaan gestapt vol emotie. En toen pas begon het herstel, want zo zie ik het na veertien dagen hard werken wel.

Yoghurt, framboosjes en lijnzaad. Mijn ideale ontbijt.

Wat ik na zo’n periode merk is dat er diep in mij toch stiekem nog altijd die emotie eter zit. Ik heb zoveel aan m’n hoofd ik mag wel wat chips, of ik ben zo moe ik heb wel een koekje verdiend. Zo zijn de afgelopen weken er toch best wel weer wat ongezonde dingen naar binnen gepropt. Pondje drop, chips, kaas, worst, toastjes enz. En langzaam voelde ik de controle over mijn lijf weg glippen. Sliep slecht door toch een hogere bloeddruk en suikerwaarde. Mensen kunnen me raken met de lulligste dingen. Maar het is klaar. Vorige week viel het wel bekende kwartje weer en heb ik mijn eigen gezonde draad weer opgepakt. Heerlijk, ik voel de energie weer komen. Een lentezonnetje zou het nog beter maken.

Nu denk ik hoe kan ik me toch zo laten gaan. Dat is nog een les die ik zelf nog moet leren. Nu de drukke periode van Pasen er aan zit te komen en deze ademloos overgaat in de Moederdag drukte neem ik me voor een aantal blogs terug te lezen en te beseffen dat planning, gezonde voeding en mijn geweldige gezin maar er door heen slepen en ik minder diep zal vallen.

Tijdens de drukte van afgelopen weken ook wel een heel positief puntje. Mijn diabetes controle. Vier jaar diabetes, 28 kilo lichter en bloedwaardes die bijna gehalveerd zijn. Het pilletje voor de nacht blijft, zo houd ik een mooie waarde nuchter. En daar kan ik mee leven. Helemaal zonder was te mooi om waar te zijn maar wat heb ik die diabetes een poepie laten ruiken!

Tot de volgend,                                                                                                                                    Liefs Angelique